THE MERCK MANUAL MEDICAL LIBRARY: The Merck Manual of Medical Information--Home Edition
Tips for better results

Section

Subject

Topics

Necrotiserende enterocolitis

Necrotiserende enterocolitis is een aandoening waarbij het darmslijmvlies beschadigd raakt.

Necrotiserende enterocolitis komt voornamelijk voor bij premature pasgeborenen. Het is niet geheel duidelijk wat de oorzaak is. Verminderde bloedtoevoer naar de darmen van een prematuur kind dat er slecht aan toe is, kan tot gevolg hebben dat de binnenkant van de darmen wordt aangetast. Hierdoor kunnen bacteriën die normaal in de darmen aanwezig zijn, in de beschadigde darmwand doordringen. Als de beschadiging door de gehele dikte van de darmwand verdergaat en de wand wordt geperforeerd, kan de darminhoud in de buikholte terechtkomen en daar buikvliesontsteking (peritonitis) veroorzaken. Necrotiserende enterocolitis kan ook tot infectie van het bloed (sepsis of bloedvergiftiging) leiden. In de ernstigste gevallen kan necrotiserende enterocolitis dodelijk zijn.

Pasgeborenen met necrotiserende enterocolitis kunnen een opgezette buik krijgen. Ze kunnen met gal gekleurd darmvocht uitbraken en de ontlasting kan bloed bevatten. Deze pasgeborenen maken binnen korte tijd een bijzonder zieke en lusteloze indruk, hebben een lage lichaamstemperatuur en herhaaldelijk stokkende ademhaling (apneuaanvallen). De diagnose ‘necrotiserende enterocolitis' wordt door röntgenfoto's van de buik bevestigd. Er worden bloedmonsters genomen om aan de hand van een bloedkweekonderzoek te bepalen welke bacteriën de infectie hebben veroorzaakt.

Preventie, behandeling en prognose

Borstvoeding in plaats van flesvoeding lijkt enige bescherming te bieden. Bij kleine of zieke premature pasgeborenen kan het risico ook worden beperkt door een aantal dagen geen voeding te geven en vervolgens het aantal voedingen langzaam op te voeren. Bij vermoeden van necrotiserende enterocolitis wordt het kind niet meer gevoed. Via een in de maag ingebrachte slang worden ingeslikte lucht en voeding verwijderd, waardoor de druk in de darmen afneemt. Intraveneus wordt vocht toegediend om uitdroging tegen te gaan en er worden antibiotica toegediend nadat bloedkweken zijn afgenomen.

Bij ongeveer 70% van de pasgeborenen met necrotiserende enterocolitis is een operatie niet nodig. Als er een darmperforatie ontstaat, is een operatie wel nodig. Een operatie kan ook nodig zijn als de toestand van het kind ondanks de behandeling verslechtert.

Bij de kleinste en ziekste pasgeborenen worden soms ‘peritoneale drains' in de buikholte geplaatst, aan beide zijden van de onderbuik. Door de drains (afvoerbuisjes) kunnen ontlasting en peritoneaal vocht uit de buikholte wegvloeien en deze behandeling kan, in combinatie met antibiotica, soms tot verbetering van de symptomen leiden. De toestand van veel kinderen bij wie drains zijn aangebracht, wordt stabiel zodat er op een later tijdstip met minder risico een operatie kan worden uitgevoerd. In een aantal gevallen herstellen de kinderen volledig zonder dat een extra operatie nodig is.

Bij een aantal zuigelingen moet een operatie worden uitgevoerd waarbij delen van de darm worden verwijderd en de uiteinden van de gezonde darm naar het huidoppervlak worden geleid, waar een kunstmatige darmopening (stoma) voor de uitscheiding van de afvalstoffen van het lichaam wordt gemaakt.

Intensieve medische zorg en, wanneer noodzakelijk, operaties hebben de prognose voor pasgeborenen met necrotiserende enterocolitis verbeterd. Tegenwoordig overleeft meer dan tweederde van deze kinderen deze aandoening.

Last full review/revision February 2003

Back to Top

Previous: Prematurenretinopathie

Next: Hyperbilirubinemie

Figures
Tables
Disclaimer