THE MERCK MANUAL MEDICAL LIBRARY: The Merck Manual of Medical Information--Home Edition
Tips for better results

Section

Subject

Topics

Separatieangststoornis

Een separatieangststoornis wordt gekenmerkt door overmatige angst om van huis weg te zijn of gescheiden te zijn van de mensen aan wie het kind is gehecht.

Enige scheidingsangst (ook wel ‘verlatingsangst' genoemd) is normaal en komt bij vrijwel alle kinderen voor, vooral bij zeer jonge kinderen. (see Verlatingsangst)

Een separatieangststoornis is daarentegen een buitensporige angst die sterker is dan de mate van angst die past bij het ontwikkelingsniveau van het kind. Er is sprake van separatieangststoornis als de angst minstens een maand duurt, veel verdriet veroorzaakt of het functioneren belemmert. De duur van de stoornis geeft de ernst ervan weer.

Een bepaalde stressvolle situatie, zoals het overlijden van een familielid, vriendje, vriendinnetje of huisdier, een verhuizing of een nieuwe school, kan de stoornis opwekken. Erfelijke aanleg voor angsten speelt gewoonlijk ook een belangrijke rol.

Symptomen

Kinderen met deze stoornis ervaren een hoge mate van stress wanneer ze van huis zijn of gescheiden zijn van de mensen aan wie ze zijn gehecht. Vaak willen ze weten waar die mensen zijn en zijn ze zeer bezorgd dat hun zelf of mensen uit hun omgeving iets vreselijks zal overkomen. Ze voelen zich slecht op hun gemak wanneer ze alleen op reis moeten en weigeren soms mee te gaan op schoolreis of om bij een vriendje of vriendinnetje op bezoek te gaan of te blijven logeren. Sommige kinderen kunnen niet alleen in een kamer zijn en klampen zich vast aan een van de ouders of volgen de ouder door het huis.

Problemen rond bedtijd komen veel voor. Een kind met een separatieangststoornis kan erop aandringen dat er iemand bij hem blijft totdat hij in slaap valt. De angsten van deze kinderen kunnen blijken uit nachtmerries, zoals bedreigingen van het gezin door brand of een andere ramp.

Behandeling

Omdat een kind met deze stoornis school vaak mijdt, is terugkeren naar school een direct behandeldoel. Arts, ouders en leerkrachten moeten samenwerken om ervoor te zorgen dat het kind weer snel naar school gaat. Individuele psychotherapie, gezinstherapie en angstremmende middelen kunnen een belangrijke rol spelen bij de behandeling.

Last full review/revision February 2003

Back to Top

Previous: Oppositioneel-opstandige stoornis

Next: Somatoforme stoornissen

Figures
Tables
Disclaimer